jos vp Erg genoten van dit theaterstuk. krachtig in zijn soberheid. De stiltes zijn zo veelzeggend als de woorden. visueel sterk alhoewel er al bij al eigenlijk niets te zien is. bevreemdend, niet gewoon, maar wel dus erg mooi. Bedankt.

nele Ticket voor donderdag op overschot. Iemand geïnteresseerd ?

colette cleeren Blootsvoets, om te kunnen aarden - misschien. Onder een tranende hemel van beton, in een zilverlichtig spiegelend interieur waarin woorden weerkaatsen, onverteerd ten onder gaan in het pek zwarte einder dat hen nog rest . Aarzelend traag, de regie van een 'koppel', maar scherp als een gilette, de commentaar op dat koppel- versteend in gebrek. Abke Haring, steeds haar romp licht overhellend, haar hoofd zijdelings wijkend naar boven, haar voet trillend van onbehagen. Het ongeloof, de verontwaardiging, nijgt naar de asymmetrie van het onrecht. Kwetsbaar, belicht in een lichtkroon, als een engel. Andermaal het licht - hard als beton, hard als ongekraakte woorden. Een verlangen naar intimiteit ophoesten in brokken, of uitspreiden op een keukentafel. Francis Bacon is niet ver. De soundscape klinkt basaal of wellness ontspannend. Plots een vloedgolf van poëtische agressie. Te snel om te verteren. Te goed om te willen vergeten. Veel te goed. De man gaat om cigaretten. Ontspan je, zegt ze. Ze staan verweesd, terug hand in hand, spiegelbeeld van de openingsscène, als in een loop. Han Kerckhoffs stapt synchroon in haar voetsporen, maar echt verder komt hij niet. De onmacht is te groot, het verlangen nog groter. En woorden doden, altijd. Er zijn geen woorden die eigen zijn, taal is van iedereen en van niemand. Het leven gaat verder, hand in hand dan maar.

Cornet sonia p in plaats van u in de titel was beter geweest