In 1989 schreef Marguerite Duras 'De Waterafsluiter', een aangrijpend kortverhaal geïnspireerd op een tragisch relaas in de krant. Nadat op een hete zomerdag een ambtenaar het water afsluit, pleegt een arm gezin zelfmoord.
Het woord stond bij Marguerite Duras centraal. Ze sprong er zuinig mee om. Elke tekst kreeg bij haar een poëtische verdichting, waarbij zij de dingen naast elkaar plaatste, zonder oorzakelijk of psychologisch verband. Bovendien beschouwde ze elke visualisering ervan als banaal.
Hoe ensceneer je het onnoembare? Taalvirtuoos en topacteur Dirk Roofthooft gaat de uitdaging aan. En daar waar taal tekortschiet, doet Diederik De Cock geluid stil spreken. Of luid zwijgen? De muziek volgt de sfeer van het verhaal: de vervreemding, het voyeurisme, het onbehagen, de hitte en de broeierige zomerse sfeer. Om die stemming te versterken worden klassieke instrumenten (tenorsax, baritonsax, gitaar, piano en drums) op een ongewone manier bespeeld, tegen een constante achtergrond van realistische geluiden.