Vanuit een staat van kwetsbaarheid een sterke voorstelling maken, dat is de uitdaging die Christian Rizzo bij elke nieuwe creatie aangaat. In 'Le bénéfice du doute' vertrekt hij vanuit de twijfel die steeds "de belofte van iets nieuws inhoudt". In deze voorstelling maakt de atypische choreograaf, maker van dansstukken met een groot plastisch gehalte, subtiel gebruik van 'contact improvisation'. Zijn choreografie balanceert tussen tederheid en geweld, tussen dodenritueel en vitalisme. Elk van de zeven dansers heeft een dubbelganger in de vorm van een mannequin van dezelfde grootte. Bengelend aan een koord zien zij eruit als vervaarlijke fantomen. Terwijl het zaallicht nog aan is en het geroezemoes onder het publiek nog niet tot stilte is gebracht, zet de actie (en de fictie) zich in. De dansers leggen zich naast elkaar neer, als anonieme, levenloze lichamen in het dodenhuis (een beeld dat reminisceert aan het werk van Maurizio Cattelan in het Palazzo Grassi tijdens de Biënnale van Venetië 2011). Tot de dans hen tot leven wekt ... en een climax bereikt in de finale sequens, wanneer de voorstelling uitmondt in een wilde, bezwerende rondedans. Een moment van zeldzame, rauwe schoonheid.