johan pauwels Net zoals bij Lemi Ponifasio speelt bijna duisternis een cruciale, zeg maar negatieve rol. Het eerste halfuur is het zowat voor de toeschouwers duister en moeilijk te ontwaren wat er zich op het podium afspeelde. Jammer want zoveel mensen op het podium en de bewegingen die ze samen uitvoerden waren mooi, maar nauwelijks speurbaar. Met wat meer licht had dit dezelfde indrukken kunnen geven als destijds met de beruchte muur in het Pina Bauch optreden van 2005. Nooit zoveel mensen op het podium gezien en toch ging dit bij Anne Teresa grotendeels verloren, omdat de ochtendschemering nog niet was ingezet. Gelukkig ging nadien stelselmatig maar traag meer licht aan en konden we genieten van deze voorstelling. Steeds werden we op het verkeerde been gezet wie , behalve de twee danseressen, de echte dansers waren. Jammer dus nogmaals voor het ontbreken van licht, want dit was een goede voorstelling en had nog beter gekund als de toeschouwers letterlijk het licht was gegund.

christine huyge Wat een vreemde keuze om een voorstelling zo lang in het schemerdonker - dat meer donker was dan schemer - te laten afspelen. In Avignon, in open lucht werkt dit misschien. De muziek was bijzonder mooi en het geheel wellicht een interessant experiment, maar als kijker blijf je het grootste deel van de avond op je honger. Geen magie, zoals in andere creaties van De Keersmaeker, maar vooral saai om naar te kijken.